Ontwikkeling tot stand brengen onder een langdurige bezetting is een moeilijke uitdaging. Onze partnerorganisaties in Israël en de Palestijnse gebieden geven echter niet toe aan frustratie. Zij helpen mensen een waardig leven te leiden in moeilijke omstandigheden. De bezetting van de Palestijnse gebieden wordt immers gekenmerkt door een beleid dat indruist tegen de fundamentele principes van het internationaal humanitair recht. Veertig jaar is lang, het is hoog tijd voor de Europese Unie (EU) om te handelen en haar verantwoordelijkheden op te nemen. Een verstikkende bezetting Israël bezet de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem, en de Gazastrook sinds 10 juni 1967. Deze gebieden, bekend als de bezette Palestijnse gebieden, staan al veertig jaar onder Israëlische militaire en administratieve controle. In die periode heeft Israël zijn effectieve controle over het gebied versterkt, door de bouw van nederzettingen en nederzettingswegen voor 450.000 Israëli's, de bouw van muren en hekkens, de confiscatie van land en water, de vernieling van duizenden huizen en de oprichting van meer dan 540 checkpoints en obstakels op de Westelijke Jordaanoever. Een gedoogbeleid tegenover Israël Als bezettende macht is Israël verantwoordelijk voor de bescherming van de burgers in de bezette Palestijnse gebieden. Israël weigerde echter systematisch zijn verplichtingen te respecteren en beging talloze mensenrechtenschendingen. Hoewel de EU Israël meermaals opriep om deze illegale maatregelen te stoppen, gaf het Israël de kans om zich te integreren in de Gemeenschapsmarkt en deel te nemen aan programma's zonder hieraan Israëls respect voor het internationaal humanitair recht aan te koppelen. De EU gedoogde ook dat Israël zijn contractuele relaties met de Unie uitvoert op een manier die het internationaal recht schendt. Een kostelijke bezetting Europa slaagde er evenmin in zijn vooropgestelde doelstelling te bereiken: de tweestatenoplossing. Het ontlast Israël van de financiële en politieke gevolgen van de bezetting. De EU richt zich voornamelijk op de bescherming van Palestijnse burgers tegen de humanitaire gevolgen van Israëls geweld. Dit beleid liet Israël toe om, op een manier die het internationaal humanitair recht schendt, zijn effectieve controle over de Palestijnse gebieden te versterken. Ondanks massale donorhulp is het proces van de dramatische economische terugval en de Palestijnse ‘on-ontwikkeling' niet tegengehouden. Gebrek aan respect voor fundamentele regels en instabiliteit in de regio Palestijnen moeten Israëls recht respecteren om in vrede te leven binnen veilige en erkende grenzen, zonder bedreigingen of geweld. Israël moet het Palestijnse recht op zelfbeschikking erkennen in een leefbare en soevereine staat met veilige grenzen. De acties van alle partijen worden echter gekenmerkt door een gebrek aan respect voor de principes van het international recht, in het bijzonder die principes die de bescherming van burgers garanderen. Als gevolg van de economische sancties, kampt de Palestijnse bevolking nu ook met een economische crisis en de ineenstorting van de publieke instellingen en diensten. Dit zal uitmonden in meer onveiligheid voor Israëli's en Palestijnen en regionale onstabiliteit aanwakkeren.
Aanbevelingen voor de EU en de lidstaten - We roepen de EU op om Israël aan te sporen om de nederzettingen, de interne checkpoints, de muren en hekkens te ontmantelen en te stoppen met de confiscatie van land en huisvernielingen.
- We roepen de EU op om Israëls respect voor het internationaal humanitair recht en de mensenrechtenverdragen te garanderen. De EU kan deze illegale maatregelen niet langer toestaan.
- De EU moet garanderen dat haar hulp Israël niet ontheft van de verplichting om de kosten van de bezetting te dragen. Ook moet de EU erop toezien haar hulp Israël niet in staat stelt om zijn illegale bezettingsbeleid te versterken.
- We roepen de EU op om haar wettelijke verantwoordelijkheden op te nemen en bij te dragen aan de ommekeer van de wetteloosheid in de regio. De EU moet de basis van een efficiënt vredesproces herstellen en de nood aan onderhandelingen bevestigen.
Deze verklaring is een initiatief van CIDSE lidorganisaties: Broederlijk Delen, CCFD, Cordaid, Misereor, Trócaire; het Pax Christi netwerk: IKV-Pax Christi Nederland, Pax Christi Internationaal, Pax Christi Duitsland, Pax Christi Ierland, Pax Christi Italië, Pax Christi Oostenrijk, Pax Christi Portugal, Pax Christi Verenigd Koninkrijk, Pax Christi Vlaanderen, Pax Christi Wallonië-Brussel, H..B. Michel Sabbah; Caritas International Belgium, Caritas Jeruzalem, Caritas Switzerland en Heks-Eper. |