Het internationale Caritas netwerk is er de voorbije dagen in geslaagd 16.000 slachtoffers van cycloon Nargis bij te staan met noodhulp in de Irawaddy Delta. Tegen het einde van de week hoopt Caritas 40.000 mensen te helpen. De lokale kerkelijke partnerorganisaties van Caritas spelen een cruciale rol in de hulpverlening. Stilaan krijgt Caritas ook een beter beeld op de situatie ter plaatse.

Om de noodhulp in goede banen te leiden werd een operationele structuur opgericht onder leiding van Aartsbisschop Charles Bo. MDRC krijgt actieve technische ondersteuning en expertise van Caritas Internationalis, de hoofdzetel van het Caritas netwerk in Rome.

16.000 slachtoffers van de ramp kregen inmiddels voedsel, water, plastic zeilen voor onderdak en non-food items (hygiënekits, keukensets, waterreservoirs, ...). In Pathein en Yangon zorgen de lokale Caritaspartners voor opvang in een kerk en een kostschool. Net als het kerkgebouw in Laputta, zijn ze overbevolkt. Mobiele teams reizen naar de zwaarts getroffen zones om medische verzorging te bieden aan de overlevenden. Deze komende dagen breidt Caritas haar actviteiten in de Irrawaddy Delta verder uit. Tegen woensdag wil Caritas 40.000 mensen bijstaan.

Intussen krijgen we een ook beter zicht op de situatie ter plaatse. De hulpteams rapporteren schrijnende toestanden : "We bereikten een verwoest dorp. We waren de eerste buitenstaanders die ze daar zagen. Moeders vertelden hoe het water hun baby's had meegesleurd. Mensen hebben geen drinkwater, voedsel en onderdak. Kinderen eten kokosnootschelpen. Overal liggen dode dieren en er hangt een ondraaglijke stank. Terwijl onze boot door het water gleed, dreef het lijk van een kleine jongen voorbij. We doen wat we kunnen om deze mensen te helpen".

Vele overlevenden zijn alles kwijt : huizen zijn vernield, het vee gingen verloren, landbouwgronden en waterputten zijn onbruikbaar geworden door het zoute water. Het uitbreken van wateroverdraagbare ziekten door gebrek aan drinkwater is momenteel de grootste bedreiging.

De regering biedt maar weinig hulp. Het zijn vooral plaatselijke NGO's, de boeddhistische monniken, religieuze groepen en de burgerbevolking zelf die de eerste hulp bieden. Ook voor de hulpverleners zelf is de situatie zwaar om dragen : "sommige vrijwilligers bergen al een hele week lang lijken", zegt Carl Ammann van Caritas Duitsland. "Ze zijn er vreselijk aan toe en hebben dringend behoefte aan psychologische steun".

Aangezien de militaire junta nauwgezet toekijkt op de invoer van hulpgoederen uit het buitenland is het voor het internationale Caritasnetwerk niet duidelijk of geneesmiddelen, plastic zeilen en boten met het vliegtuig kunnen aangevoerd worden. Caritas koopt de hulpgoederen lokaal aan, maar de prijzen stijgen schrikbarend snel.