Patrick en Lus Smet zijn afkomstig uit Belsele, maar wonen en werken al sinds 1984 in Zimbabwe. “Eerst hebben we allebei lesgegeven in missiescholen en toen we naar de hoofdstad verhuisden, omdat onze kinderen naar school moesten, is Patrick beginnen te werken voor de Mashambanzou Care Trust, een centrum voor mensen met hiv en aids. Onze 3 dochters zijn in Zimbabwe geboren en zijn naar lokale scholen geweest.”

Ondanks het feit dat we al december zijn, is hier nog nergens iets te zien van kerstversiering of cadeautjes. De meeste mensen hier hebben trouwens geen geld om iets speciaals te doen met de Kerst! Maar toch kan je er zeker van zijn dat alle kerken (en die zijn er zeer veel in Harare!) op Kerstavond en -dag stampvol zullen zitten en dat men daar echt Kerstmis zal vieren met veel zang en dans, zonder enige commercialisering errond!

De geboorte van Jezus is het feest van hoop, van verandering en van nieuwe en betere vooruitzichten. En daar blijven de mensen hier steevast in geloven! Hoe erg hun situatie ook is, hoe uitzichtloos hun problemen ook lijken, het is fantastisch om te horen hoe mensen je vertellen dat God hun niet in de steek laat en dat Hij zeker een plan heeft voor Zimbabwe. Wanneer dat plan in actie gaat komen, blijft natuurlijk de vraag, want de mensen hier hebben al zoveel geduld gehad!

Hun situatie is de laatste tijd steeds slechter geworden, zowel op economisch als op politiek vlak. In de straten van Harare zie je overal mensen met emmers lopen, want in sommige wijken is er al maanden geen water meer. Ook is er naast allerlei andere tekorten nu ook een serieus tekort aan geld en de ruilhandel is nu weer in gebruik! Ik geef jou 3 eieren en ik krijg van jou tomaten...

De situatie hier is eigenlijk wel een beetje te vergelijken met de situatie in Israël ten tijde van Jezus' geboorte. Het land was ingenomen en werd geregeerd door de Romeinen die de mensen uitbuitten en onderdrukten. Hier gebeurt precies hetzelfde, maar wel met 1 belangrijk verschil: met name de onderdrukkers zijn diegenen die de mensen zelf gekozen hebben, zogezegd op een "democratische" manier. Maar zoals een van de ministers hier al verscheidene keren gezegd heeft: een democratie in Afrika is niet hetzelfde als een democratie in Europa!

Ik bewonder de mensen hier erg, want ondanks alle problemen die ze ervaren, geven ze de moed niet op. Een Zimbabwaan maakt steeds een plan en past zich voortdurend aan de almaar veranderende en verslechterende situatie aan. De inflatie was vorige maand 231 miljoen % (nee, dit is geen typfout!) en dit heeft enorme en rampzalige gevolgen! Ik geef je een voorbeeld... Rufaro gaat binnen een maand bevallen en om een bed te verzekeren in de materniteit moet ze 10 miljoen dollar deponeren. Er is echter een praktisch probleem: per dag kan je maar 500.000 dollar van de bank afhalen. Dat wil dus zeggen dat Rufaro 20 dagen lang enkele uren in de rij zal moeten staan om haar geld te bemachtigen en de kans bestaat dat tegen de tijd dat ze het volledige bedrag in handen heeft, ze het dubbele of zelfs meer zal moeten betalen!

Dus, Kerstmis zal hier zeker gevierd worden. Niet met grote feesten en lekker eten, maar echt met zeer veel hoop op een betere toekomst. De mensen bidden overal dat de leiders van het land tot inkeer zullen komen en dat Kerstmis ook voor hen een keerpunt zal zijn!

Groeten van Patrick en Lus Smet uit Harare, Zimbabwe


BRON: KerkNet