11/08/11 - Duizenden Somaliërs, met baby’s tegen hun buik en kleuters op hun rug, houden plastic zakjes met bezittingen stevig vast en sukkelen blootsvoets tientallen of honderden kilometers af.  Omdat er maandenlang geen regen in hun thuisland gevallen is, konden ze alleen toekijken hoe hun vee en geiten van dorst en honger stierven. Hun voorraad graan of meel raakte op en ze zagen dat hun kinderen magerder en zwakker worden. Ten slotte gaven ze de hoop op verandering op en vertrokken ze.

Ze reizen in groepen van ongeveer 50 personen omdat er langs alle kanten gevaar loert: gewapende mannen leggen regelmatig hinderlagen in dit gebied. ’s Nachts worden ze beslopen door groepen hyena’s en leeuwen. “Er kwamen vijf of zes leeuwen en we gooiden stenen om hen weg te jagen”, zegt Bishar, een vader van vijf kinderen. Sommige Somalische vluchtelingen weten niet eens waar ze naartoe gaan. “We hebben gehoord van een land met de naam Kenia waar mensen geholpen worden.”

Na tien dagen wandelen hebben hij en zijn gezin de vluchtelingenkampen in de Keniaanse regio van Dadaab bereikt. Maar ze slapen nog steeds buiten. Er komen elke dag zoveel vluchtelingen dat er niet voldoende tenten zijn. De officiële kampen zitten overvol, nu maken vluchtelingen tijdelijke leefruimtes op een verdronken land dat in de herfst in een moeras zal veranderen.

Door Laura Sheahen (Caritas USA), vanuit Kenia.