18/08/11 - “Aden, mijn oudste zoon, was vier jaar oud. Hij was op onze geiten aan het letten”, zegt Ahada, een Somalische vrouw van vooraan in de twintig. “Er kwamen mannen met geweren die onze dieren wilden. Aden riep: ‘Neem onze geiten niet mee!’”... Aden werd vermoord, hij is het slachtoffer van de  droogte die tot honger heeft geleid.

Ahada’s man werd ook door militanten vermoord. Toen wist ze dat ze moest vluchten. Ze had gehoord van een land met de naam Kenia, dus nam ze haar twee kinderen daar mee naartoe, ze stak de grens over.

Duizenden andere moeders maakten dezelfde reis. De dertig jaar oude Hawa, moeder van zeven kinderen, was acht maanden zwanger toen ze de tien dagen durende tocht aanvatte met haar peuter op de rug.
Er stierven ook kinderen waar zij leefde, maar niet door kogels. “Dieren en mensen stierven door de droogte”, zegt ze. “Ze stierven van de honger. Er zijn veel kinderen gestorven, meer dan ik kan tellen”.

In juni 2011 bereikten Ahada en Hawa de uitgestrekte vluchtelingenkampen van Dadaab in het noordoosten van Kenia. Daar vervoegden ze andere Somaliërs die dezelfde reis decennia geleden gemaakt hadden.
Vandaag liggen de veldhospitalen vol met verzwakte, lusteloze kinderen die de tocht overleefd hebben, maar uitgehongerd zijn. Ze worden in kruiwagens of ezelkarren of gedragen door hun moeder naar het ziekenhuis gebracht en degenen die kunnen slikken, krijgen een voedzame pasta. Anderen krijgen intraveneuze voeding.

Mahamud werd 8 jaar geleden van zijn vrouw en kinderen gescheiden; hij bevond zich in de hoofdstad van Somalië, Mogadishu, toen de oorlog hevig opflakkerde. Toen hij bij de verblijfplaats van zijn gezin aankwam, “was iedereen verdwenen”, zegt hij. Ze waren van Somalië naar Ethiopië gevlucht, nog net voor de grens gesloten werd. Hij maakt zich zorgen dat ze niet voldoende voedsel hebben; Ethiopië werd ook hard getroffen door de recente droogte.

Hoewel de nieuwe vluchtelingen in de Keniaanse kampen het water en de hulp voor oudere inwoners onder druk zetten, is Mahamud niet boos. “Wanneer ik de nieuwe vluchtelingen zie, denk ik altijd aan wat er met mij gebeurd is in Somalië”, zegt hij. “Het herinnert me eraan dat mijn kinderen op dezelfde manier lijden als deze mensen.”


Door Laura Sheahen van CRS (Caritas USA)