11/08/11 - In het district Turkana in het noorden van Kenia ontstond het menselijk leven. De oudste menselijke overblijfselen werden hier gevonden en in de gebieden ten noorden, over de Ethiopische grens. Wat is er dan veranderd? In één woord: het klimaat.

De feiten spreken voor zich: een temperatuurstijging van twee graden sinds 1960; de laatste acht jaar waren de warmste ooit; 25% minder regen in 10 jaar tijd. Vandaag zijn de percelen in Turkana droog en stoffig zover het oog reikt. Elke rivier langs de 230 km lange route van Lodwar naar Lokitaung is opgedroogd. Daar waar ooit rivieren stroomden, zijn nu stoffige valleien.

We zagen een groep van 30 plaatselijke bewoners gaten van zo’n 1,5 meter diep graven om de laatste druppels water uit de aarde te bemachtigen.  Als ze water vinden, is het vaak gevaarlijk vuil. Maar ze drinken het toch op. Ze hebben geen keuze.

“Andere jaren was het anders”, zegt Andrew Lodio. “We hebben wel vaker met droogte te kampen gehad, maar nooit in deze mate. Nu is het erger omdat het hele gebied getroffen is. Normaal kunnen we, wanneer het hier slecht is, naar ergens anders trekken, maar nu is het overal slecht. We kunnen nergens naartoe.”

Elk dorpje in dit gebied vertelt een gelijkaardig verhaal. Gewassen zijn verdord, dieren zijn gestorven, de mensen verhongeren. Hun buik is leeg, ze kijken naar de wolkenloze blauwe hemel en bidden om regen.

De bakermat van de mensheid beleeft een humanitaire ramp van formaat.

Door Eoghan Rice (Caritas Ierland).