 In het afgelopen jaar, hebben de voogden van Caritas International samengewerkt met Catherine Vuylsteke, schrijver en journalist bij de krant De Morgen (www.catherinevuylsteke.com) en met het fotografencollectief Nadaar (www.nadaar.be) om een portret op te maken, letterlijk en figuurlijk, van de 8 Niet-Begeleide Buitelandse Minderjarigen.
Acht jongeren, acht landen van herkomst en acht lotsbestemmingen door acht fotografen op artistieke wijze op de gevoelige plaat vastgelegd en wiens levensverhalen zijn samengebracht in een prachtig werk. Dat is was journalist en schrijfster Catherine Vuylsteke ons voorschotelt, samen met Nadaarcollectief (Eric de Mildt, Tim Dirven, Nick Hannes, Jan Locus, Dieter Telemans), voor de gelegenheid aangevuld door 3 andere fotografen (Alain Schroeder, Loïc Delvaulx, Bieke Depoorter). Het boek in vanaf heden verkrijgbaar in de boekhandel en zal daarnaast ook worden gepresenteerd onder de vorm van een fototentoonstelling te ontdekken tot en met 29 juanuari in het museum BELvue (Paleizenplein 7 -1000 Brussel - gratis toegang).
Op donderdag 8 december 2011 - 20:00 : debat over het project en het probleem van de minderjarige asielzoekers met o.a. Catherine Vuylsteke, David Lowyck (Minor Ndako) en Prof. dr. Wouter Vandenhole (Unicef-leerstoel Universiteit Antwerpen).
Interview Catherine Vuylsteke
# Wat heeft u precies gedreven om een project te starten rond het thema van Niet-Begeleide Buitenlandse Minderjarigen (NBBM) ?
 Er is in de voorbije jaren ontzettend veel geschreven over migratie en asiel. Terecht, vind ik, want het is een van de belangrijkste thema's van ons tijdvak. Tegelijk valt op hoe weinig aandacht er tot dusver is geweest voor niet-begeleide minderjarigen, terwijl hun situatie in veel opzichten schrijnender is dan die van volwassen migranten. Immers, in veel gevallen hebben zijzelf niet over hun vertrek beslist. De familie, het lot,... deden dat voor hen. Bovendien zijn ze, als kinderen, bijzonder kwetsbaar en hebben ze volstrekt geen stem. Ik vond het erg belangrijk om hen die stem te geven, zonder zelf voor het beeld te gaan staan. Hun verhalen, zo getrouw mogelijk, en ingeschreven in de tijd, dat leek me een goed opzet.
Het is me overigens heel erg bevallen, daarom werk ik nu samen met Hanne Phlypo, met wie ik Silent Stories maakte, aan een documentaire over dit onderwerp.
# Waarom koos je voor deze specifieke formule van verhalen en foto's?
Om identificatie met de lezer/toeschouwer mogelijk te maken, moet je een gezicht kunnen plakken op een personage. Hij/zij moet echt bestaan, daarom de beslissing om met het fotocollectief Nadaar en enkele gastcollega's samen te werken, èn te kiezen voor een expo. Dat die in het Brusselse BELvue Museum plaatsheeft, is niet toevallig: deze personages in het hart van Brussel en van Europa exposeren, en dan nog in het zo mooie koninklijke paleis, vond ik heel geschikt. Vooral daar het jongeren zijn die doorgaans onzichtbaar blijven en veroordeeld zijn tot de achterafjes van onze maatschappij.
# Welke lessen trekt u uit deze ervaring waarin u een jaar lang in contact bent geweest met deze jongeren?
Ik ben erg blij dat ik een schooljaar lang met hen ben opgetrokken, wat ons de gelegenheid gaf elkaar goed te leren kennen en een vertrouwensrelatie op te bouwen. Dat heeft diepte gegeven aan hun verhalen. Het feit dat oorlog, familiaal geweld en een gebrek aan perspectieven hen naar ons land dreef, maakt natuurlijk dat ze in veel gevallen een zwaar verleden torsen. De trauma's zijn gigantisch. Maar ze blijven niet bij de pakken zitten. Ik bewonder deze jongeren ontzettend om hun doorzettingsvermogen, hun moed en strijdvaardigheid. Ze knokken keihard voor een goede toekomst en dat vervult me met ontzag voor hen.
Meer info:
www.catherinevuylsteke.com/
www.nadaar.com/
www.belvue.be/
www.deburen.eu/
|
