Op 1 december 1997 begon een nieuwe fase in mijn leven. Een fase waarin mijn manier van denken en doen stilaan een andere vorm heeft gekregen. Binnenkort zal het 11 jaar zijn dat ik wekelijks zo ongeveer 15 uur besteed aan het verwoorden van vaak onnoemelijk menselijk leed door de natuur veroorzaakt (cyclonen, orkanen, aardbevingen, hongersnood,…) of veel erger nog, door de mens gewild – en dus onvergeeflijk – (oorlogsgeweld).

Mijn werk is administratief: ik verzamel alle nuttige gegevens en maak een verslag op voor de projectencommissie die beslist of Caritas International al dan niet financieel tussenkomt ten voordele van de meest kansarme slachtoffers in een rampsituatie. Of een ramp nu nadrukkelijk aanwezig is in de media of nauwelijks bekend is bij het grote publiek, het leed van de slachtoffers blijft hetzelfde: heel veel pijn en verdriet en vaak slechts één oplossing: de steun van niet-gouvernementele organisaties die het werk van de overheid voortzetten of in hun plaats optreden omdat er onvoldoende personeel en financiële middelen voorhanden zijn.

Ik heb altijd in de privé-sector gewerkt maar ben met vervroegd pensioen gegaan omwille van zware gezondheidsproblemen (handicap meer dan 33%). Ik vond het echter niet meer dan billijk om een deel van mijn vrije tijd ten voordele van de armsten te besteden en dit via een organisatie die deel uitmaakt van een wereldwijd netwerk en die in de lijn ligt van mijn levensfilosofie en mijn hoop op een beter en gelukkiger hiernamaals.

Mijn dagelijks werk gebeurt wars van bekeringsijver maar ten voordele van alle slachtoffers zonder onderscheid van nationaliteit, godsdienst, huidskleur of geslacht. Enkele de noodsituaties en de hoogdringende behoeften van de hulpvragers zijn van belang. Mogen bijdragen tot de hulpverlening maakt de rijkdom uit van mijn engagement, een engagement dat niet te vergelijken is met mijn vroegere activiteiten (en ik gebruik rijkdom hier in alle betekenissen van het woord).

Om kort te zijn: de NGO’s hebben uw steun hard nodig, en uw solidariteit geeft dan weer een meerwaarde aan uw eigen leven.

Yves Gauthy