Op 5 mei is het precies een jaar geleden dat er een vredesakkoord werd gesloten over Darfur. Het ‘Darfur Peace Agreement' (DPA) werd toen gezien als een eerste stap naar een definitieve oplossing voor de situatie in West-Soedan. Een jaar later blijft er van die hoop niet veel over.

Slechts één fractie, het SLA van rebellenleider Minni Minnawi, heeft het akkoord getekend. En in plaats van resoluut voor de vrede te kiezen, vecht Minnawi samen met de regeringstroepen tegen de rebellenbewegingen die het akkoord verworpen hebben.

Hoewel het vredesakkoord nog altijd geldt en gesteund wordt door de VN, is de situatie op het terrein er niet eenvoudiger op geworden. In plaats van twee rebellenbewegingen, zijn er nu minstens 13 groepen die mekaar bevechten in Darfur en is het geweld alleen maar toegenomen.

Geweld versnipperd
Tussen mei 2006 en april 2007 zijn er volgens de VN 439.150 verplaatste personen bijgekomen in Darfur. Waarschijnlijk ligt dat cijfer nog hoger. Allianties tussen rebellengroepen veranderen voortdurend. Sommige voormalige milities werden geïntegreerd in het officiële leger, nieuwe groepen hebben zich in de strijd tegen de regering geworpen.

Volgens sommigen heeft de versnippering van het geweld alles te maken met disputen tussen bepaalde groepen over land en toegang tot water. Anderen menen dan weer dat het vredesakkoord ook tot nieuw geweld geleid heeft. Partijen die hun verwachtingen niet weerspiegeld zien in het akkoord, hebben de wapens opgenomen om hun eisen kracht bij te zetten.

Waar naartoe?
Een herlancering van de vredesgesprekken is de enige weg naar een duurzame oplossing voor het geweld in Darfur. De gemeenschappen zelf - en niet alleen de rebellenleiders - moeten betrokken worden bij de gesprekken. Heel wat Darfuri zijn tegen het huidige akkoord, omdat ze vinden dat het voorbijgaat aan de verzuchtingen van ‘gewone' mensen. Hun eisen zijn alvast duidelijk: ontwapening van de janjaweed, compensatie voor geleden schade, rechten voor verplaatste personen, ontwikkeling van de dorpen.