België geeft asiel en bescherming aan alle vreemdelingen die gegronde redenen hebben om vervolging te vrezen in hun herkomstland, conform de bepalingen van de Conventie van Genève van 1951.

Elk jaar vragen duizenden migranten die hun land in oorlog ontvluchten asiel aan in ons land in de hoop het statuut van vluchteling te krijgen. In bepaalde omstandigheden kan het statuut ook toegekend worden aan mensen uit een land waar het politieke regime zeer wankel is of extreem autoritair of ook nog waneer asielzoekers vervolging riskeren omwille wan hun individuele situatie ( vrouwen die vervolgd worden omwille van hun beroepsactiviteiten, leden van etnische minderheidsgroepen of onderdrukte kasten, politieke opposanten,…).

Wat ook hun situatie is of de reden waarom ze gevlucht zijn, deze mensen hopen allemaal op een ‘wonder’ dat hun de kans geeft om legaal in België te verblijven en een betere toekomst op te bouwen. De meerderheid onder hen zal echter teleurgesteld worden: de procedure eindigt immers heel vaak met een negatieve beslissing…

De officiële cijfers van 2009 liegen er niet om: op de 8.883 beslissingen van het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen, kregen slechts 1.889 asielzoekers een erkenning als vluchteling, terwijl 6.288 een weigering incasseerden. Mensen afkomstig uit Irak, Guinée, Rusland, China, Afghanistan en Rwanda waren het afgelopen jaar het meest succesvol wat betreft het verkrijgen van het vluchtelingenstatuut. Het aantal asielaanvragen in België is in 2009 weliswaar gestegen in vergelijking met het voorafgaande jaar (12.936 tegenover 8.921) maar dit aantal blijft verwaarloosbaar als we het in een internationale context plaatsen: in Europa werden er 286.7000 aanvragen ingediend, wereldwijd zijn er meer dan 42 miljoen vluchtelingen en ontheemden.