Espérance, een jonge Congolese vluchtelinge die begeleid wordt door de cel Integratie doet haar verhaal: “ Ik ben uit Congo gevlucht omdat ik daar gruwelijke dingen heb meegemaakt. Ik was 6 maanden zwanger en hoopte bij mijn grote zus in Parijs te kunnen wonen. In Zaventem werd ik echter aangehouden en naar het gesloten centrum 127 gebracht. Daar heb ik mijn asielaanvraag ingediend. Ik ben er maar 2 weken gebleven maar ik had het erg moeilijk want ik werd verteerd door de angst om teruggestuurd te worden naar Congo!”.

Wanneer Espérance het vluchtelingenstatuut krijgt, moet ze ondanks het feit dat ze niemand kent in ons land, onmiddellijk het centrum verlaten. “ Iemand heeft me het nummer van Antoinette gegeven met de mededeling dat Caritas de vluchtelingen helpt. Ik werd eerst door de Domincanen gehuisvest. Ze waren zeer vriendelijk maar als enige vrouw tussen mannen voelde ik me toch niet zo op mijn gemak. Daarna heb ik enkele nachten doorgebracht in de Samu Social. Dat was pas moeilijk. Het is een nachtasiel dus moest ik overdag de straat op, maar ik kon nergens naar toe. Bovendien zag ik daar alleen maar mensen met problemen en dat deed pijn.”

Uiteindelijk heeft de cel Integratie op korte tijd een flat voor haar gevonden en Antoinette heeft voor haar alles in orde gebracht (gemeente, OCMW, ziekenkas). Ze is ook met haar naar haar eerste prenatale consultatie in het ziekenhuis gegaan. De twee vrouwen hebben een goede band en wanneer de weeën beginnen is het bijna vanzelfsprekend dat Espérance Antoinette op de hoogte brengt. “Ze is naar het ziekenhuis gekomen en is gebleven tot mijn dochterje geboren is. Antoinette heeft ontzettend veel voor mij gedaan, ze is als een zus voor mij. Toen mijn dochtertje geboren was, het ik besloten om haar Antoinette te noemen.” Het gezicht van Espérance licht helemaal op en ze knuffelt de baby met heel veel liefde. Wie haar bezig ziet, begrijpt al snel dat na al het voorbije leed, voor deze vrouw en haar pasgeboren dochtertje eindelijk een nieuw leven kan beginnen.