Op verkiezingszondag 13 juni werd in Brussel de 50e verjaardag van Congo’s onafhankelijkheid gevierd met een conferentie en een feestelijke eucharistieviering. Het initiatief ging uit van een aantal christelijk geïnspireerde ngo’s: Broederlijk Delen en Entraide et Fraternité, Caritas International, Missio, Justice et Paix, Pax Christi Wallonie-Bruxelles en Pax Christi Vlaanderen.

De eerste spreker was Rigobert Minani, jezuïet, die het had over de bijdrage die de katholieke kerk geleverd heeft aan de Congolese samenleving. Naast de sterke aanwezigheid via onderwijs, gezondheidszorg en tal van ontwikkelingsprojecten schetste hij ook de inzet van de Congolese kerkleiding voor een opvoeding tot burgerzin, haar geweldloos verzet tegen de dictatuur onder Mobutu en haar inspanningen voor democratisering via de Nationale Conferentie en de voorbereiding op de verkiezingen van 2006.

Julie Ndaya nam daarna het woord. Als antropologe bracht zij in beeld wat de vele nieuwe religieuze bewegingen en kerken, die zich ook op de Bijbel beroepen, voor de Congolese samenleving betekenen. De manier waarop deze kerken naadloos aansluiten bij de Afrikaanse ‘holistische’ spiritualiteit verklaart hun succes, maar tegelijk wees de spreekster op de groeiende maatschappelijke betekenis ervan, o.a. voor de re-integratie van slachtoffers van seksueel geweld. Ze eindigde haar uiteenzetting met een oproep tot interreligieuze samenwerking, iets wat de eerste spreker volop beaamde. Rigobert Minani bevestigde overigens dat ze in Rhodecic - het netwerk van christelijk geïnspireerde mensenrechtenorganisaties in Congo - in deze kerken, en ook bij moslims trouwe bondgenoten vinden.

Daarop volgde een zeer levendig debat met de aanwezige Congolezen. Hun ervaringen met die “Eglises de réveil” zijn niet altijd even positief geweest, maar ook op de strategie van de kerkleiding werd kritiek geuit. Haar wordt verantwoordelijkheid verweten voor het uiteindelijke resultaat van de Congolese verkiezingen… Ook Mgr. Djomo, voorzitter van de Congolese bisschoppenconferentie, nam het woord. Hij zag drie taken waaraan de kerken samen kunnen werken: het doorbreken van de cyclus die aan de basis ligt van zoveel geweld (natuurlijke hulpbronnen – gewapende groepen – multinationals); het vormen van een nieuwe generatie, waarin de mensenrechten centraal staan; het van binnenuit transformeren van de politiek, door sterke nadruk op de ethische waarden bij christenen.

Na de conferentie en het debat kreeg de viering een vervolg in de kathedraal. Een bomvolle kerk, een sprankelend koor, veel beweging en kleur – een méér dan feestelijke eucharistieviering, zoals dat alleen met Afrikanen mogelijk lijkt! Om dank te zeggen voor al wat goed is geweest. Met Mgr. Djomo als hoofdcelebrant, bijgestaan door de bisschoppen Leonard, Van Looy en Jousten.

In die viering weerklonk ook een “Boodschap van de Belgische christenen aan hun zusters en broeders van de DR Congo”.




---
Bron: Jan Vanden Berghe, Pax Christi Vlaanderen – Koerier 2010/4