De Democratische Republiek Congo of... Complexiteit in haar Zuiverste Vorm. Enfin, als je het aan mij vraagt. Ik ben dan ook geen kenner. Allesbehalve. Het enige wat ik zag, na twee weken in het land te hebben doorgebracht -en dan nog uitsluitend in kinshasa-, waren schaduwfiguren. Het leek één groot schimmenspel.

Het allereerste gesprek dat ik in Kinshasa voerde was er één met een gewezen politieagent, Jean Georges die, nadat ze hem in zijn been hadden geschoten, werkonbekwaam werd verklaard en ten lange leste aan ‘lager wal' was geraakt. Tenminste, dat waren zíjn woorden. We zaten die namiddag aan een wankel, door erosie geplaagd tafeltje en hadden zojuist voor de derde keer een fles Primus van 72 cl besteld.


© Jan Bierkens

"Weet u wat de waarheid is?" vroeg Jean Georges met dichtgeknepen oogjes. Hij perste het zweet uit zijn porieën.
Ik kaatste zijn vraag terug: "Weet u het?"
"De waarheid is...," begon hij, en keek naar omhoog alsof het antwoord in de wolken geschreven stond. "De waarheid is, dat de leugen vaak geen leugen is maar een halve waarheid."
"Wat?"
"Doet u nou alsjeblieft niet alsof u het niet begrijpt."
"Doe ik niet," zei ik, mezelf verdedigend. "Ik volg uw redenering, ze vraagt alleen even bezinkingstijd."
Jean Georges lachte tevreden. Hij boog zich voorover en kneep krachtig in mijn schouder. Het deed bijna pijn.
"Jammer. Ik moet er vandoor. Heel erg jammer."
"Misschien zien we elkaar morgen," zei ik, maar hoopte eigenlijk van niet.
"Misschien," antwoordde hij nuchter. "Dat zien we dan weer wel."
Uit zijn binnenzak viste hij een matrood kaartje en gaf het aan mij.
"Voor het geval u iets moest nodig hebben." Hij stond recht en reikte me een reusachtige hand toe. Een flauwe greep nochtans. "En ja, succes met uw opdracht voor Cari... Ach verdomme, hoe was het ook alweer?"
"Cari-tas," vervolledigde ik. "Bedankt. Komt wel goed denk ik."
"Wees voorzichtig," waren zijn laatste woorden. "Kinshasa zit vol verrassingen."
Binnen de twee hartslagen was hij een onherkenbaar deeltje in de krioelende massa.

© Jan Bierkens


» deel 2