In samenwerking met Caritas Burundi, SOPRAD en de Wereldvoedselorganisatie werden de zogenaamde 'schoolkantines' opgericht. Dit project, dat bestond uit een dagelijkse verdeling van warme maaltijden in verschillende scholen in de provincies Ruyigi en Makamba, genoot mijn persoonlijke voorkeur. Eenvoudig maar doeltreffend. Ouders stuurden hun kinderen opnieuw naar school en ook de gezondheid van de meeste leerlingen was gaandeweg sterk verbeterd.

Per school had men een bekwaam en energiek koksteam samengesteld, bestaande uit zowel mannen als vrouwen. Met spatels zo groot als een roeispaan werd er krachtig in de reusachtige potten geroerd. Net fictie. De hitte was haast ondraaglijk. Een dichte rookwolk sloeg zich op mijn netvlies. Zwarte tranen die het waard waren, want duizenden kinderen werden er mee geholpen. Kinderen die, zonder dat zij het beseften, elk een klein stukje van de toekomst van hun land in handen hadden.


© Jan Bierkens

Minder rechtstreeks dan de voedselbedelingen maar van minstens even grote betekenis was het veelzijdige voedselzekerheidprogramma waarmee men op diverse manieren de landbouwproductie trachtte te verhogen. Gedurende mijn verblijf bezocht ik verschillende kweekplaatsen voor gewassen zoals rijst en maniok en kreeg ik onderricht in de werking van verscheidene landbouwtechnieken. Het mag dan nooit mijn sterkste vak geweest zijn, wat ik wel zag was dat het werkte.


© Jan Bierkens

Na een uitputtende week hield ik het voor bekeken en reisde ik in één dag terug naar Rwanda. In minder dan 8 uur stond ik terug in de Rwandese hoofdstad. De opdrachten voor Caritas International België zaten er op. Ik was in Ethiopië geweest, DR Congo en Burundi. Drie landen met een verschillend maar meestal bikkelhard verleden. Drie landen waar tot op vandaag de dag armoede, onzekerheid en permanente angst onder een groot deel van de bevolking heerst. Drie landen met miljoenen mensen. Miljoenen mensen wiens dromen keer op keer werden stukgeslagen, door de waanzin van de realiteit.

En niemand die ons verplicht om er ook maar een fractie bij stil te staan, laat staan om er iets aan te veranderen. Wij moeten meestal niets. Wij kunnen.

Velen kunnen vaak niet, maar moeten.

Dat is het grote verschil.


Jan Bierkens | 15-02-2008