03/03/09 - De korte regentijd maakt zijn opwachting. De kleine veldjes worden geploegd door de boer, twee koeien en een ‘ouderwetse’ ploeg. Hoewel deze laatste ook hier al in het museum zijn geplaatst doet deze nog goede dienst in het hele land. Toch, het grillige landschap, kleine kavels, geringe opbrengsten beperken de zelfvoorziening tot 4 à 6 maanden per jaar. Om het jaar te overbruggen helpt de overheid, maar duurzame oplossingen zijn te verkiezen.

Het is dan eindelijk zo ver; na 5 jaar succesvol uitvoeren van een voedselzekerheidsprogramma in 8 sub-districten (tabia’s), gefinancierd door Caritas International en BSF, wordt de vervolg-fase gelanceerd. Het programma is uitgebreidt naar 15 sub districten en zal 6 jaar duren. Doel is de activiteiten van de 1e fase in de 1e gebieden te consolideren en waar mogelijk verder te versterken en vervolgens in de ‘nieuwe’ gebieden van start te gaan met activiteiten om de beschikbaarheid, toegang, kwaliteit en stabiliteit van de voedselvoorziening te verbeteren. In voorbereidende workshops met de lokale gemeenschappen zijn de prioriteiten en behoeften vastgesteld.

Tijdens de 1e fase is veel know-how opgebouwd over de relevante strategieën voor het gebied. Zo waren graanmolens en bijenhouderij minder relevant voor de regio, maar zijn veeteelt, geirrigeerde landbouw en het doorbreken van het taboe op ploegen door vrouwen des te succesvoller gebleken. Tegelijkertijd heeft ondersteuning aan de zgn. ‘landlozen’ meer ruimte gekregen, evenals capaciteitsversterking van de lokale overheidspartners.

De zaal is op 3 maart gevuld met genodigden uit de regio: overheidsfunctionarissen, collega organisaties, partners van de universiteit, stafleden, boeren en boerinnen. In de zaal is een fototentoonstelling ingericht en iedere gast heeft een brochure gekregen in het Tigrinya of Engels over de resultaten van de 1e fase en de plannen voor de nieuwe fase. Na een muzikale opening door de kinderen van de katholieke ‘secondary school’ en een toespraak van de secretaris generaal van de partnerorganisatie ADCS, wordt het programma gepresenteerd. Na de pauze hebben we 3 getuigenissen van de 1e fase.

Twee mannen en een vrouw worden onder luid applaus aangemoedigd hun verhaal te vertellen. De eerste getuigt, gesterkt door de vruchten die hij heeft geplukt tijdens fase 1: ‘I have no ability to talk, I have the ability to work. By working I made progress and that is where I like to go: forward!’ De tweede getuige is een vrouw. Zij vertelt: ‘It is incredible to think of the time I did not know about ploughing, home gardening or irrigation. You cannot compare my situation now with before. It is difficult to explain in words, you should come and see. From here onwards, I can not go back.’ Na deze emotionele getuigenissen, beantwoorden ADCS project coordinator, de ADCS coordinator van het voedselzekerheidsprogramma en de Caritas programma adviseur, de vragen uit de zaal. Het zijn vragen die later in overleg met overheden, doelgroepen en anderen nog veelvuldig zullen worden bediscussieerd. Soms technisch van aard, soms over samenwerking en integratie tussen betrokken organisaties.

Uiteindelijk zal iedereen in nauwe betrokkenheid voor hetzelfde doel werken: duurzame verbetering van de voedselzekerheidssituatie in 15 sub-distrciten van Oost-Tigray, Ethiopië.